Waarom is integratie zo belangrijk? Tijdens een sessie kunnen inzichten ontstaan. Je wordt je van dingen bewust, waarom doe ik wat ik doe. Loutering, catharsis… Dit zijn momenten dat je ziel heel blij is. Je ziel is opgelucht. Er ontstaat helderheid en overzicht in je leven. Dit kan zo ontzettend fijn voelen. En in mijn beleving is dat het begin, een mooie waardevolle start. Tegelijkertijd komt er daarna nog meer wat aandacht nodig heeft… Hoe ga je het integreren in je leven? Je lichaam is het oude nog gewend. Tijdens een sessie kan die energie al veranderen. Het vraagt om oefening

In een paar weken tijd was ik bij een live nascholingsdag. Bij een middagcongres waar het boek “Ankerplaats” voor het rouwende hart werd gepubliceerd. Een benefietavond van de Rotary van Strabrecht over 113 zelfmoordpreventie en een virtuele nascholing van de beroepsvereniging waar ik bij aangesloten ben over stress.Vele indrukken, waardevolle informatie, hele belangrijke onderwerpen en samenzijn met collega’s… Inspiratie ten top!!En mijn gedachten gaan verder…Het anker voelt als een rode draad. Een krachtige metafoor die zo ondersteunend kan zijn. Voor jezelf en de ander.Hoe kun je ankers voor jezelf creëren? Het kan een lievelingstrui zijn waarin je je vol zelfvertrouwen voelt.

Het voelt als een aanmoediging. Het heeft een paar maanden tijd nodig gehad, maar het is doorgedrongen en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.Het gebeurde de eerste keer dat ik er naar toe reed. Het waren er meer dan 30, echt verbazingwekkend veel. Roofvogels op een paal aan de rand van het weiland, langs de snelweg. Een aanmoediging; SPREAD YOUR WINGS & EMBRACE LIFE. Toen het doordrong sprongen de tranen in mijn ogen. Zo magisch mooi!!En een andere rit was er ontzettend veel fluitenkruid, velden vol. Magisch wit, wat voor mij staat voor pure zuiverheid, sereniteit, puurheid.Weer een andere

Je spiritualiteit erkennen en leven is heel belangrijk. Het is een deel wat bij jou hoort. Het kan heel spannend voelen om deze te leven.Want mensen zouden je gek of stom of zelfs zweverig kunnen vinden. Tegelijkertijd is het jouw normaal. Je voelt meer, je ziet meer, je kunt tussen de regels doorvoelen hoe het echt met iemand gaat. Je kunt contact hebben met mensen die zijn overleden. Je kunt de woorden door je heen voelen gaan wat ze gezegd zouden hebben.Het is jouw normaal. Het is een gave, een kracht, een rijkdom. Het is mijn normaal…Ook kan het heel ondersteunend

Ik kan mij herinneren, de eerste keer dat ik bij je kwam. Zoveel verdriet en zoveel te vertellen. Waar ik eigenlijk niet aan toe kwam. Alles slikte ik weg, want zoveel verdriet dat was iets dat niet bij mij paste. Wel bij een ander. Maar waarom zou ik lief zijn voor mezelf? Het was eigenlijk maar één kant, alles moest en alles wat daar vanaf week dat paste niet bij mij. Na vele sessies kwam daar toch langzaam verandering in. Ik ben liever en milder geworden voor mezelf. Ik merk in de sessies hoe zwaar en verdrietig ze ook zijn dat

Het was tijdens een schrijfworkshop (voor je bedrijf).Héé daar ben je weer…Het leeft zo in mij, ik geloof er in.Ik heb het zelf ervaren, ik gun het andere ook zo… Het was tijdens een waardevolle schrijfworkshop. Met schrijven kom ik in contact met mijn onderbewustzijn. Het borrelt omhoog wat in mij leeft. Gezien wil worden, gehoord wil worden. Mijn ziel spreekt. Ik luister, en schrijf. Wonden doen zeer, ontzettend veel pijn. Ik brak mijn enkel en ik leerde weer opnieuw staan. Mijn armen willen 1 voor 1 niet wat ik wil. En ik leer op een hele andere manier mijn vleugels

En toen was ik stil…Vorige week vrijdagmiddag, kwam ik thuis. Daar stond een grote doos van Greetz voor de deur. Met grote ogen keek ik ernaar. Binnen gekomen pakte ik de doos uit en vond een kaart en toen ik zag van wie die was viel mijn mond open en bleef open terwijl ik de kaart las. Geraakt in mijn hart. Wauw wat is dit bijzonder. Dit is precies waarom ik dit beroep doe. Waarom het zo belangrijk voor mij is, en daardoor voor de ander. Toestemming heb ik gekregen van de cliënt om het te posten. Dit staat erop: Lieve

‘Zal ik nog een bonbon gaan halen?’ En ze antwoordde met; ‘nee doe maar niet, ze geven toch geen troost.’ En de therapeut in mij vraagt even door. ‘Wat geeft u dan wel troost?’ Ze zei; ‘Dat jij bij mij bent.’ De tranen kwamen als vanzelf in mijn ogen.Troost; wat is het belangrijk in een rouwproces. Mijn gedachten gaan terug naar het moment (2013) dat ik zo moest huilen. Ik zat midden in het verlies van mijn gezondheid. Het voelde alsof mijn ik die ik zo gewend was kwijt was. Mijn allerliefste vriendin was veel te jong overleden vlak voor dat

Hee dakkie, vandaag (20 maart 2021) zijn we alweer 8 jaar samen. Ondertussen zijn we echt wel vriendjes hé?! Maar wat hebben we samen een ontdekkingsreis achter de rug. Een bijzondere, heftige en vooral waardevolle reis. Ik weet het, ze hebben in mijn hoofd moeten zagen voordat je kwam. Ik heb er zelf mee ingestemd, toestemming aan de neurochirurg gegeven, je mocht komen. Er groeiden tumor cellen in mijn eigen stuk schedel en dat moest weg. En daar kwam je in mijn leven, vandaag 8 jaar geleden.En wat is het fijn dat vooral het woord waardevol het grootste voelt. Waardevol omdat

Ben je bereid om naar de stem van je hart te luisteren?Een zin die ontstond tijdens een bijzonder waardevol gesprek.Een zin die over zoveel gaat. Over voelen, echt voelen wat jouw hart jou te vertellen heeft. Hoeveel pijn is daar? Hoeveel verdriet zit daar waar aandacht aan gegeven mag worden? Hoeveel talenten mogen er nog ontdekt worden? Zit dat allemaal in je hart? En echt luisteren… We rennen er zo vaak voorbij, soms horen we wel iets, maar echt luisteren, het serieus nemen en echt handelen, gewoon omdat je jezelf de moeite waard vindt. Dat kan soms moeilijker voelen dan het

Al zo vaak hebben mensen tegen mij gezegd; “Es je moet duidelijker kaderen wat je doet”. En elke keer weer voel ik een nee. Ik wil niet in kaders. Ik denk niet in kaders. Ik hou niet van mensen stoppen in kaders. Ik wil graag open zijn. Nieuwsgierig zijn. De jongste die ik heb begeleid was 17, de oudste 71 jaar. Man, vrouw maakt me niet uit. Het gaat om jou. Ik kijk naar jou. Ik zie jou. En daar is wel een kern… Een kern die veel zegt. Ik kijk naar jou. Ik zie jou. Wat is voor jou nou

Helaas is er heel vaak geen ‘bewijs’. Het is een weten; ik was niet alleen. En dat gevoel mag je heel serieus nemen. Soms heeft je moeder een bloeding gekregen, en daarna zagen ze jou nog op de echo. Dan weet je er was nog een broertje en/of zusje. Dat kan ondersteunend of geruststellend voelen.En in vele gevallen is er geen bewijs. En kan het jaren duren voordat je je het bewust wordt; ik was niet alleen.Ik zou nooit vergeten hoe het bij mij ging. Ik was bezig een onderwerp voor mijn scriptie te bedenken. In een hele korte periode kwam

Dit gebeurde een dikke week voor mijn vakantie… Met sommige mensen bij het sporten maak ik wel eens een praatje. Meestal gaat het over de gezondheid. Ik hou ervan als het over ‘echte’ dingen gaat. Het was al een poosje bekend dat hij net als ik ook een schedel operatie mocht ondergaan. Ik was een beetje aan het aftasten wat hij wel of juist niet wilde horen, wetende dat het voor iedereen anders is en kan voelen. Hij wilde wel wat van mij horen… Ik vertelde bijvoorbeeld over het stukje hartzakje van een koe die mijn hersenvlies heeft gemaakt. Hij reageerde